De kantonrechter oordeelt dat chemische bewerking van hout moet worden aangemerkt als ‘verduurzamen van hout’ in de zin van de CAO Stichting Fonds, zodat de onderneming onder de werkingssfeer van de CAO valt en premies verschuldigd is.
In deze zaak vordert de Stichting Fonds voor Onderzoek, Opleiding en Arbeidsverhoudingen in de Houthandel (verder: Stichting Fonds) van een besloten vennootschap (hierna: werkgever) de betaling van verplichte cao-premies op grond van de algemeen verbindend verklaarde Fonds-Cao Houthandel. De betwisting richt zich uitsluitend op de vraag of de werkgever onder de werkingssfeer van de Fonds-Cao Houthandel valt.
De onderneming van [gedaagde] betreft niet de traditionele houthandel, maar de productie van chemisch gemodificeerd naaldhouthout via een acetyleringsproces. Hierbij worden houtplanken (Pinus radiata) eerst gedroogd en vervolgens chemisch behandeld met azijnzuuranhydride, waardoor hydroxylgroepen worden omgezet in acetylgroepen. Dit resulteert in een houtproduct met verhoogde duurzaamheid, rotbestendigheid en vormstabiliteit, dat vervolgens wordt gebruikt als bouwmateriaal voor bijvoorbeeld gevelbekleding en terrassen en verkocht aan niet-particuliere afnemers.
De kern van het geschil is of deze chemische modificatie en productieactiviteit valt onder de werkingssfeerbepaling van de CAO Stichting Fonds, gelet op artikel 1 van de cao waarin onder “houtbedrijf” onder meer ondernemingen worden begrepen die hout verduurzamen. De cao zelf bevat geen nadere begrenzing van het begrip “verduurzamen van hout”, waardoor de uitleg van dit begrip centraal staat.
Bij de juridische toetsing past de kantonrechter een objectieve uitleg van de werkingssfeerbepaling toe, waarbij de bewoordingen van de cao worden geïnterpreteerd in het licht van de gehele cao en de strekking daarvan. De rechter concludeert dat de term “verduurzamen van hout” niet beperkt kan worden tot traditionele verduurzamingsmethoden, maar ruim dient te worden uitgelegd. De chemische modificatie door acetylering is gericht op het doel ‘duurzamer hout’, zodat deze activiteit in juridische zin kwalificeert als “verduurzaming van hout” binnen de cao-definitie.
Bij de toepassing van het hoofdzakelijkheidscriterium — dat vereist dat het merendeel van de werkzaamheden binnen de cao-werkingssfeer moet liggen — is vastgesteld dat de overgrote meerderheid van de werknemers bij de werkgever betrokken is bij dit verduurzamingsproces, terwijl de overige werkzaamheden traditionele houtverwerking betreffen. Daarmee is het criterium ruimschoots voldaan en kan niet worden geoordeeld dat de onderneming slechts incidenteel onder de cao zou vallen.
De argumenten van de onderneming dat het eindproduct geen hout meer zou zijn of dat de cao alleen voor traditionele houthandel geldt, overtuigen de kantonrechter niet. De rechter wijst erop dat nieuwe technieken en processen voor verduurzaming onvermijdelijk binnen het begrip moeten passen en dat de bedrijfsomschrijving (SBI-code 16102: “verduurzamen van hout”) dit beeld onderstreept.
Uiteindelijk verklaart de kantonrechter voor recht dat de werkgever onder de werkingssfeer van de CAO Stichting Fonds valt en veroordeelt de onderneming tot betaling van de verplichte cao-premies over de jaren 2023 en 2024, de verstrekking van loongegevens over eerdere jaren werkingssfeer, en een gematigde vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten.
Bron: Kantonrechter Utrecht 21-1-26, ECLI:NL:RBMNE:2026:402.
